دست مریزاد ترامپ به دانمارکی ها! 

به گزارش خبرنگار گروه بین‌الملل خبرگزاری آنا، پرونده گرینلند امروز به یکی از روشن‌ترین نمونه‌های «هزینه هم‌پیمانی یک‌طرفه» با ایالات متحده تبدیل شده است؛ پرونده‌ای که نشان می‌دهد حتی نزدیک‌ترین متحدان امنیتی واشنگتن نیز در بزنگاه‌های راهبردی، قربانی اولویت‌های آمریکا می‌شوند. دانمارک که دهه‌ها به‌عنوان یکی از مطمئن‌ترین شرکای اطلاعاتی آمریکا در اروپا شناخته می‌شد، اکنون در موضوع گرینلند با دستانی بسته و پشتوانه‌ای شکننده مواجه است.

کپنهاگ در سال‌های گذشته نقشی فراتر از یک متحد عادی برای واشنگتن ایفا کرده است. همکاری‌های عمیق اطلاعاتی با آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) و سازمان سیا، به‌ویژه در حوزه شنود، رصد ارتباطات و تسهیل عملیات‌های اطلاعاتی در خاک اروپا، جایگاه ویژه‌ای برای دانمارک در معماری امنیتی غرب ایجاد کرده بود. گزارش‌های متعدد نشان داده‌اند که بخشی از جاسوسی‌های گسترده آمریکا علیه کشور‌های اروپایی، با اطلاع یا از مسیر زیرساخت‌های اطلاعاتی دانمارک انجام شده است. به بیان ساده‌تر، کپنهاگ سال‌ها زمین بازی را برای واشنگتن هموار کرده بود، حتی به قیمت نارضایتی شرکای اروپایی خود.

اما امروز، همین متحد وفادار در پرونده گرینلند با واقعیتی تلخ روبه‌رو شده است: آمریکا نه‌تنها ملاحظات سیاسی و امنیتی دانمارک را در نظر نمی‌گیرد، بلکه آشکارا منافع راهبردی خود را بر حاکمیت و حساسیت‌های کپنهاگ ترجیح می‌دهد. نگاه آمریکا به گرینلند، نگاهی ژئوپلیتیکی و مبتنی بر رقابت‌های کلان جهانی است؛ از دسترسی به منابع طبیعی گرفته تا موقعیت نظامی در قطب شمال. در این معادله، دانمارک صرفاً یک بازیگر حاشیه‌ای است که انتظار می‌رفت همراهی کند، نه اینکه مطالبه‌گر باشد.

نکته کلیدی آن است که دانمارک اکنون حتی نمی‌تواند با اطمینان بر حمایت دیگر قدرت‌های اروپایی حساب باز کند. فرانسه، انگلیس و آلمان هر یک درگیر اولویت‌های امنیتی و اقتصادی خاص خود هستند و در نهایت، در پرونده‌ای که مستقیماً به منافع آمریکا گره خورده، حاضر نیستند هزینه تقابل با واشنگتن را بپردازند. تجربه نشان داده است که «همبستگی اروپایی» در برابر اراده آمریکا، اغلب در حد بیانیه‌های دیپلماتیک باقی می‌ماند و به اقدام عملی منجر نمی‌شود.

پرونده گرینلند از این منظر، یک قاعده کلی را بار دیگر عیان می‌کند: بازی در زمین آمریکا، حتی برای نزدیک‌ترین متحدانش، الزاماً به پیروزی ختم نمی‌شود. دانمارک سال‌ها سرمایه سیاسی و امنیتی خود را صرف تقویت پیوند با واشنگتن کرد، اما اکنون می‌بیند که این سرمایه‌گذاری، تضمینی برای حفظ منافع ملی‌اش ایجاد نکرده است. آمریکا، همان‌گونه که منافعش اقتضا کند، قواعد بازی را تغییر می‌دهد و تعهدات غیررسمی را کنار می‌گذارد.

در نهایت، دستان بسته دانمارک در پرونده گرینلند نه حاصل ضعف دیپلماتیک مقطعی، بلکه نتیجه یک انتخاب راهبردی بلندمدت از سوی کپنهاگ است؛ انتخابی که بر اتکای بیش از حد به آمریکا و نادیده گرفتن واقعیت‌های قدرت در نظام بین‌الملل استوار بود. این پرونده، هشداری است برای دیگر متحدان واشنگتن: نزدیکی امنیتی به آمریکا، به معنای مصونیت سیاسی نیست و هزینه‌های آن، بسیار سنگین‌تر از منافعش تمام می‌شود.